Stories

Taj Mahal

by Artur Anuszewski - 4 years, 4 months ago

Tadż Mahal W przestronnej Bramie Saraceńskiej tablice, na których wykuto napisy w językach angielskim i hindi, tak zapowiadają to mauzoleum: „Tadż Mahal został zbudowany w latach 16311653 przez cesarza Szahdżahana dla jego małżonki Ardżumand, znanej pod imieniem Mumtaz Mahal, Ozdoba Pałacu. Urodzona w 1592 roku jako córka Asaf-Chana, poślubiła w 1612 roku Szahdżahana i wydawszy na świat czternaste dziecko, zmarła w 1631 roku. Po śmierci Cesarz został pochowany u jej boku”. Dynastia cesarzy indyjskich, zwana Wielkimi Mogołami, rządziła Indiami w latach 1526–1707. Założycielem dynastii był Baber (1527–530); oprócz niego tworzyli ją: Humajun (1530–556), Akbar (1556–605), Dżahangir (1605–1627), Szahdżahan (1627–158), Aurangzeb (1658–107). Początkowo dynastia władała tylko na północy kraju, ale w XVII wieku już prawie na całym subkontynencie. Dzisiaj epoka mogolska znana jest szczególnie dzięki sztuce, nauce i wyjątkowej architekturze. Tadż Mahal jest dziełem sztuki rozpoznawalnym niemal przez każdego człowieka na świecie i magnesem przyciągającym turystów do Indii. Wnuk Akbara, cesarz Szahdżahan, wzniósł tu w latach 1631–1653 monumentalne mauzoleum z białego marmuru, uważane za „ósmy cud świata”. Najpiękniejszy grobowiec świata został zbudowany dla Mumtaz Mahal, ukochanej żony cesarza. Przy jego budowie pracowało około 20 tysięcy robotników i rzemieślników pod kierunkiem perskich i tureckich architektów oraz kaszmirskich projektantów ogrodów. Za głównego projektodawcę uważa się perskiego architekta Ustada Ahmeda, zaś główną kopułę przypisuje się budowniczemu tureckiemu Ismailowi Chanowi. Całość, wykonana z olśniewająco białego marmuru sprowadzonego z Radźasthanu, zdobiona jest, zgodnie z zasadami sztuki islamu ornamentami i wersetami z Koranu oraz motywami roślinnymi i geometrycznymi. Cały kompleks zajmuje powierzchnię 567 na 305 m, a samo mauzoleum mieści się na kwadratowym cokole, którego narożniki zdobią cztery marmurowe 40-metrowe minarety. Główna budowla ma przekrój kwadratowy (o boku 56,7 m) o ściętych narożnikach. Wewnątrz gigantycznego centralnego łuku marmurowe sklepienie oszlifowane jest w romby, a wersety z Koranu, czarno wypisane stylizowanym arabskim pismem kaligraficznym, wiją się wokół drzwi wejściowych. „Poczęta z myśli tytanów, wykonana przez jubilerów” budowla odznacza się nieprzebranym bogactwem fryzów, kasetonów z płaskorzeźbami i inkrustacjami z cennych półszlachetnych kamieni. Te same motywy kwiatowe powtarzają się z geometryczną precyzją tysiące razy. W płaskorzeźbach z białego marmuru dominuje irys, kłączasta roślina charakterystyczna dla cmentarzy, która rośnie tylko w cieniu i nie lubi indyjskiego upału. Od drzwi wejściowych schodzi się w dół do niewielkiej krypty z prawdziwymi grobami – na górze stoją tylko cenotafy, sarkofagi symboliczne. Na płaskorzeźbach ambitu wokół górnej krypty znowu widnieją kwiaty – tutaj wyłącznie białe, widmowe kwiaty śmierci. Cenotafy są obramowane ośmioboczną ażurową przegrodą z białego marmuru, zadziwiającą filigranowym motywem kwiatowym – jest to prawdziwe arcydzieło orientalnej sztuki dekoracyjnej. W samym środku znajduje się mały sarkofag Mumtaz Mahal, a tuż obok, przyciśnięty do marmurowej przegrody, stoi większy cenotaf Szahdżahana. To dostawienie jego trumny wnosi akcent niepokoju – nieprzyjemny dysonans w bezbłędnej harmonii mauzoleum. Początkowo cesarz chciał wybudować dla siebie odrębne mauzoleum z czarnego marmuru, po drugiej stronie rzeki Dżamuny, ale zdetronizowany przez syna Aurangzeba, znalazł miejsce ostatniego spoczynku obok swej małżonki w Tadż Mahal.


© 2011 - 2017 TheBestTravelled.com.
All rights reserved.

The Best Travelled | Best Travel Forum | Best Travelled People